't Brokkenhuis

leven, zichzélf uitbeelden door hetgeen ze zeggen èn verzwijgen____

En toch, die vaardige vlugge zinnetjes, zoo zonder poze om de breede dialogen heen, brengen ons even van de wijs. Maar Sprint ger blijkt kunstenaar: hij staat niet middendn zijn onderwerp, doch ver er bovensuit. En op het oogenblik, dat we ons ervan bewust worden, geen politieke spotprenten te zien te krijgen, maar mee te leven met menschen, moeten we ons gewonnen geven aan den kunstenaar, die van zijn ijle hoogten omlaag is gekomen, om

simpebweg een filmapparaat te draaien..... Dat Springer in deze

vizie op de werkelijkheid geloofd heeft, staat voor mij vast en dat maakt, dunkt mij, dezen greep in het actieve leven tot een welt haast bovemmenschelijke daad; telkens en telkens heeft hij zijn ziedende verontwaardiging, tegen deze politieke leiders, die hij ziet als stinkzwammen op de volkskracht, moeten terugdringen, om hen ondanks alles menschen te laten zijn, ontaard, ongeremd in hun ge* notzucht en machtswaanzin, maar op een enkel moment van verhel* dering onmachtig, met het verleden te breken, hun begeerten op te geven, zich te verheffen____

En denkend aan Mozes, is het of Springer heeft willen zeggen:

ziedaar idealisme____ schooner dan de uitkomst is het doeL Het*

geen tevens bewijst, dat hij het leven, zoo verrassend actief rondt om, oneindig dieper heeft gezien, dan degenen, die dezen roman een soort partjj*„hetze” achten, ons willen wijsmaken. Dat Sprint ger ons dit in zoo grooten eenvoud van vorm eerder heeft laten raden dan opgedrongen, heeft mij van eerbied voor dezen schrijver vervuld.

34*