't Brokkenhuis

IN DE EERSTE KLASSE.

Barrèl legde het geïllustreerd weekblad, welks plaatjes hij zat te bekijken, neer, om den binnenkomende aan te zien en terug te groeten.

—    Goed geslapen voor den eersten nacht? vroeg de Man met het Dronken Gezicht.

Hij liet zich met een zucht van behagenis in een fauteuil zakken.

—    Ja, dank U, antwoordde Barrèl, verlegen, doch prettig aangedaan door dat teeken van belangstelling.

Hij had hem in lang niet van nabij gezien, niet sinds hij de tweede klasse had verlaten. En nu hij hem vlak in het schrander gezicht zag, in de voornaam-geestige oogen, deed het hem wrevelig aan, dat hij dien man, innerlijk, zoo langen tijd had genoemd, het „Dronken Gezicht”.

Den ander ontging schijnbaar Barrèl’s verlegenheid. Hij vouwde een ochtendblad open en keek, diep hoofdknikkend, de pagina’s door.

—    Ik heb telkens opnieuw behoefte eraan, er met nieuwe gasten over te praten, zei hij dan, omdat ik mijn eersten ochtend niet gemakkelijk vergeten zal. Het was mij als stond ik, na jarenlang in een modderbad te hebben gesparteld, voor ’t eerst weer onder een koude douche. Je hebt ook genezende modder, tot de dienst, maar zelfs diè spoel je graag van je body af. Waar of niet?

—    De overgang is groot, gaf Barrèl toe, aarzelend naar woorden zoekend, ’t Is dwaas van me, maar ik voel me zoo onhandig als een kind op een groote-menschen partij. Ook omdat mijn kamer zoo heel anders is dan in de tweede klasse. Alles, de gordijnen, het behang, reproducties, de meubelen, alles is licht van kleur en doet opwekkend aan. Vanmorgen, in