Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

fluisterde deze. ZouU misschien de goedheid willen hebben het hem te zeggen ?

Professor glimlachte geruststellend.

—    Laat hem nog maar een oogenblikje blijven, mevrouw, antwoordde de groote psychiater. Hij moge dan dwaas zijn en dwaas doen, maar hij meent het goed en brouwt geen kwaad. Dat is meer dan wij van menigeen, die wijs doet, kunnen zeggen, tegenwoordig. Het ware te wenschen, dat wij méér van die dwazen hadden. Hij doet ons, door zijn clownerieën, de ware grootte onderkennen van de vele quasi-wijzen en quasi-intellectueelen, waarvan onze tijd, jammer genoeg, zoo een groot teveel heeft. Het is niet de door ieder waarneembare dwaasheid, die het menschelijk geslacht over de grens der geestes-evenwichtigheid voert, maar de dikwijls té grif aanvaarde wijsheid. De nar moet ons van het schijn-intellect verlossen.

Tot ziens, mevrouw.

Toen mevrouw Margie binnen kwam, stond Joris Jochem voor den heer Lobbes. En naast hém oom Karei, met verveeld gezicht de bijl presenteerend. De detective had het portrettenalbum in de hand en wees met den vinger naar’nphoto, welke Media als eenjarige voorstelde.

—    En thans komt de onthulling van het geheim 1 kraaide Joris Jochem. Mijnheer Lobbes, erkent ge dit lieftallige kind als het Uwe en dat van Uwe echtgenoote?

—    Wis en waarachtig, antwoordde de fabrikant luid lachend, den detective op den schouder kloppend. Iemand die dat zou betwisten, zou aan mij een kwade hebben.

—    Dan verzoek ikU mij te volgen naar een verdieping hooger, waar

ikU de geheime ruimte zal toonen......

De heer Lobbes keek van hem naar zijn vrouw, die glimlachend den vinger op den mond legde.

—    Mijnheer Joris Jochem, zei ze dan vriendelijk, mijn zoon liet

261