Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

ik spreek U niet graag tegen, maar U hebt opgedragen, den muur hiernaast door te breken.

—    Zoo? joeg de heer Lobbes hem tegen. Heb ik dat opgedragen? En wien dan, als ik het vragen mag ?

—    Wel, den aannemer Goedertrouw, antwoordde de boekhouder, nog steeds verlegen.

—    Nóóit van gehoord I bulderde de heer Lobbes. Ik heb dien naam nog nooit in mijn mond gehad zelfs.

Wel verdikme! verhief hij zijn stem opnieuw. Wel verdraaid de heele drommelsche boel, nu moet jullie er ook nog bijvoegen, dat ik het personeel gezegd heb te staken 1 Dat ik gecommandeerd heb het bedrijf stop te zetten!

—    Gezegd te staken is wat sterk uitgedrukt, antwoordde Karei, met het gebaar van iemand die op zijn stuk blijft staan. Maar door die twee werkbazen en die mannen en meisjes te ontslaan, hebtU er toch de eerste aanleiding toe gegeven. Of weetU dat óók niet meer?

—    Ik ontslaan! riep mijnheer Lobbes. Wil je beweren dat ik zoo een driedubbel doorgeslagen idioot ben, lui, die hun werk verstaan, te ontslaan nu we midden in de drukte zitten? Ik ontslaan? Ik heb nog nóóit iemand ontslagen! Ik zou zelfs dien kreupelen rheumatiek-lijder die daar in dien hoek staat te jammeren, niet willen ontslaan, of het moest zijn omdat-ie in mijn gezicht staat te liegen. Waar zijn die stakers? Roep ze binnen. Ik zal hun de zaak even uitleggen.

Karei haalde de schouders op.

—    Roep ze binnen, zeg ik je. Versta je me niet, drommelsche jongen?

—    Ze komen niet, vader, al zou ik er om bidden en smeeken. De zaak is in handen van hun bestuur en dat komt vanmiddag met U confereeren.

205