Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Hij keek vluchtig de post door en schakelde toen het hoofdbureau van politie in. Op zijn vraag aangaande de twee werklieden van Van Duren kreeg hij tot antwoord, dat die zich in den loop van den dag moesten laten onderzoeken door professor Van Meekeren. Van diens diagnose hing het af, of zij voor den politierechter zouden komen wegens moordaanslag, of naar een gesticht voor overspannenen zouden worden gebracht.

Hij legde den hoorn neer en staarde als verwezen voor zich uit. ongeloovig het hoofd schuddend. Dét maakte de zaak dus compleet. Of eigenlijk nog niet. Nu moest hij zelf ook nog naar den professor worden verwezen ter onderzoek, of hij gek of rheumatisch was en dan eerst had de patroon zijn zin. De valsche Lobbes althans.

Het open duwen van een deur wekte hem uit zijn overpeinzingen.

—    Goeden morgen 1 zei Karei Lobbes, die van de winkelzijde het kantoor binnen trad. Dat is hier een prachttoestand.

—    Morgen Karei, antwoordde de boekhouder. Dan viel hij, opgeschrokken door een plotselinge gedachte, uit:

—    Wat bedoel je? Staakt het winkelpersoneel ook?

—    Nóg niet, antwoordde de jonge man, maar het laat zich aanzien, dat dat niet lang meer zal duren. Er staan twee knechts voor de deur op post en die geven circulaires uit. En het winkelpersoneel heeft bericht ontvangen, dat hun vereenigingsbestuur hun spreken moet. Met een paar uur kunnen we dus verwachten, dat ons heele bedrijf stop staat.

Hij zette zich voor zijn bureau en sloeg lusteloos het grootboek open. Dan klapte hij het weer dicht, nam een sigaret en stak die op.

—    Begrijpe wie het begrijpen kén, Kooymans! riep hij. Ik sta er paf van. Tot gisteren dacht ik, dat zooiets alleen op de film mogelijk was. En nu zitten wij er midden in.

—    Is er dan nog méér voorgevallen ?

200