Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

betegelde muur was vernield, scheen hij zijn vroeger zoo zachtaardig karakter heelemaal te hebben afgelegd. Bij de gedachte daaraan, kwam opnieuw mijnheer Lobbes’ verandering Kooymans voor den geest. Lobbes, die eigenlijk niet eens zijn patroon Herman Lobbes was, volgens de heeren Waller en Vogel, maar een indringende geest, die op schonker-de-bonk den waren geest Lobbes uit diens lichaam had verjaagd.

Onwillekeurig had Kooymans weer zijn tred verhaast en stond weldra te midden van de volksverzameling, voor de fabriek. Er werd geschertst en gelachen. Tot zijn ergernis ontwaarde hij dat de menigte voornamelijk bestond uit werklieden der fabriek en dat ze in hun uitgaansplunje waren.

—    Van Giesen! riep hij misnoegd, wat moet die onzin beteekenen? Het is negen uur en jullie staat hier gekheden te maken. Jullie had al een uur moeten binnen zijn. En waarom hebben al die mannen en meisjes hun Zondagsche kleeren aan ? Denk je dat er vandaag feest wordt gevierd ?

—    Waarom zouden ze hun werkpakkie aantrekken? zei Van Giesen schouderophalend. Er wordt immers gestaakt?

Kooymans keek den werkbaas perplex aan. Gestaakt? Dat ontbrak er nog maar aan; nu was de grap compleet. De patroon verwisseld, hijzelf rheumatisch, altijd dan volgens den onrechtmatigen Lobbes, in het drukst van den tijd een gedeelte van het personeel ontslagen, een half gesloopte muur, een lift in aanbouw, twintig processen in het vooruitzicht en een groot aantal dringende commissies. Ja, daarbij ontbrak werkelijk een staking om de chaos te volmaken.

—    Maar zijn jullie dan heelemaal niet wijs! riep hij verontwaardigd uit. Er worden hier de hoogste loonen verdiend, jullie hebt den achturendag, een vacantie-week, pensioen en weet ik al wat meer. Waar staken jullie dan voor? Een villa en een auto kunnen we jullie niet geven.

197