Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

haar had opgedragen en eindigde met diens vlucht door de voorkamer.

—    Dan is hij het, dien ik heb neergeslagen, zei Leo bedaard, toen zij was uitverteld.

—    Waarom heb je dat gedaan? vroeg Cora verschrikt. Hij alleen kan ons uit dit verschrikkelijk geval helpen.

—    Dat dacht ik óók, ging Leo voort, daarom heb ik hem meegebracht. En zijn kameraad ook. Maar wat moest hij eigenlijk door dien muur doen?

—    Hij zocht, geloof ik, geheime documenten, antwoordde het meisje. Hij is toch niet dood, hoop ik?

—    Hij doet alleen een dutje, verklaarde Leo eenvoudig. Als hij den heelen dag zóó hard geploeterd heeft, komt hem dat wel toe.

Karei streelde Media geruststellend over het haar en vertelde toen aan Cora, wat Waller en Dr. Vogel hem hadden bekend. Zij knikte levendig, terwijl hij sprak, als om hem te doen herinneren, dat zij het geval juist had ingezien.

—    En dus? vroeg ze strijdlustig, toen hij was uitverteld.

—    En dus...... niets, voorloopig. We kunnen niets doen vóór......

—    Heeren, thee! Juffrouw, thee! klonk Lena’s stem plotseling aan de trap.

—    Goeie hemel, thee, en nu nog wel? ’t Is etenstijd, dacht ik, viel Leo uit.

—    Een vreemd oogenblik voor thee, mompelde Karei.

—    Laten we in elk geval gaan thee drinken, al is het maar om niet langer hier te blijven. Het moet geen achterdocht wekken.

Bij het binnenkomen stiet Cora haar broer aan den arm. Mijnheer Lobbes zat naast zijn vrouw en zette een glas melk voor haar neer.

—    Ik drink óók een kopje mee, man, zei moeder zacht. Dat is gezelliger voor jou.

160