Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

vormden een tweede groepje, en Kooymans bleef halsstarrig in zijn eentje zitten. Tegen elk nieuw glas, dat de kellner voor hem neerzette, schudde hij ontkennend het hoofd ; maar, daar de glazen zich daar niet aan stoorden, moest hij ze, beurt voor beurt, leegdrinken.

Meer dan ooit voelde Karei zich thans gedrongen, zijn besten vriend Leo geheel in vertrouwen te nemen. Doch minder dan ooit leenden de hersenen van den liefhebberij-bokser zich tot den zwaren arbeid van begrijpen. Hij luisterde dan ook wel belangstellend naar Karei, toen die hem al de gebeurtenissen van dien dag vertelde, en ook naar de bekentenis van Waller en Dr. Vogel, maar het gehoorde groepeerde zich zoo onregelmatig in zijn hoofd, dat hem niet één zin duidelijk scheen.

Alleen als Karei den naam van zijn zuster noemde, kwam er meer leven op Leo’s gezicht. Vooral om Lobbes’ vreemde houding van den vorigen avond zou hij liefst de drie maanden, die hem nog van den huwelijksdag scheidden, zijn doorgevlogen.

— Dus, lift, slagershond, detective, heer met een gat in zijn muur, advocaten en twee krankzinnigen zonder diploma, antwoordde hij een beetje suf, toen Karei hem vroeg of hij nu alles goed had begrepen. We gaan straks naar je huis en zullen dat varkentje wel wasschen. Ik zoek dien indringer op en leer hem manieren.

Waller en Vogel, hoewel verre van beschonken, hadden nét genoeg op om de wereld optimistisch te zien en hun eigen lot minder tragisch. Toen het den eerste dan ook inviel, dat ze professor doctor Van Meekeren nog moesten gaan keuren, was Dr. Vogel er direct en blijmoedig toe bereid. Karei en Leo gingen ook mee en aldus liet het viertal de advocaten maar aan elkaar over. Hoe het proces ook uitviel, geld zou het in elk geval kosten. En niet weinig ook.

Kooymans knikte weemoedig tegen zijn negende glas, toen Karei hem goedendag wuifde.