Het wondere avontuur van den heer Herman Lobbes

Daar kwamen ze reeds ; Lena voorop met de bijl. Zijn bijl. Zijn hart popelde. Zou hij haar óóit terug krijgen?

Reeds had Lena de deur van het kamertje bereikt, toen een hevige ruk aan de bel haar deed schrikken. Ze bleef plotseling staan, doch werd omver geloopen door mijnheer Lobbes, die vlak achter haar liep.

Mijnheer Lobbes struikelde over haar beenen en sleurde Cora mee in zijn val.

Joris Jochem’s hart zwol van detectivemoed. Dit was zijn oogenblik.

—    Holmes, Holmes! kreet hij vervaarlijk, wipte uit de kast, rende door het kamertje en sprong over het gestruikelde drietal.

Hij stoof voorbij Media, die zich geschrokken in haar kamer terug trok, vloog de voorkamer in en draaide den sleutel om.

Gelukkig stonden de balcondeuren nog open. Met een wip was hij over het hekje, stapte op de roede der gebroken ruit en toen op een lagere.

—    Watson, Watson! kreet hij.

Een kreet binnenshuis, van mevrouw Lobbes, die hem herkende, en een buitenshuis, van oom Karei, die juist had aangebeld om naar hem te informeeren, antwoordden hem. Hij bedacht zich niet, liet handen en voeten los en viel languit op straat, halverwege op zijn toesnellenden helper.

Een auto naderde in snellen vaart, remde dan plotseling voor de deur. Joris betastte snel zijn beenen en bemerkte dat ze nog heel waren.

—    Heb je de touwladder, Watson 1 vroeg hij, bijna kalm.

Ja, vooruit dan jongen, en loopen wat we loopen kunnen.

Meteen sprong hij op, doch viel direct weer neer. Hij had een gevoel als was hij met zijn hoofd tegen een muur aangebotst.

Hij vergiste zich een beetje. Het was de vuist van Leo Garrels.

Een tweede slag velde den opkrabbelenden oom Karei.

149