De gezellige staking

en nog wel scheef en onregelmatig. De dochter, die in het huishouden is, heeft den goeien spiegel gebroken en de poes is zoo overstuur dat ze niet van de melkpan is weg te slaan.

Vader, die den vrijen zondag gaat zeil spijkeren, stoelen versjouwen en schilderijen regelmatig ophangen is het symbool van het arbeidende volk, dat het kapitalisme van zich afschudt en zijn zaakjes zelf gaat bedisselen.

Onder zijn drenzerig spreken trachtte de vergadering zich zoo goed mogelijk te amuseeren. Een clubje jongelui, dat zich om Jaap-den-jood had genesteld, trachtte deze op te warmen, om uit zijn zwak, dat algemeen bekend was, een lolletje te distelleeren. Eén zei kwansuis dat Hansen geen jood was, maar de anderen vielen hem heftig aan. Ze wendden zich om medewerking tot Jaap en vroegen hem of hij ook niet duidelijk kon zien dat die zeurpiet op en top jood was. Ze wezen hem op zijn grijs ringbaardje, op zijn liggenden boord met de spitse punten, op zijn slecht gepoetste schoenen en zijn druk armbeweeg.

Jaap was niet spoedig te overtuigen, maar langzamerhand raakte hij onder de bekoring der waarschijnlijkheid ervan.

—    As — ik ’t wist — as ik ’t seiker wist — ik hoalde ’m bai s’n lurrefe 't tooneil af — sou'n ouwe hoer as-ie ouk is, mompelde hij binnenmonds.

—    Woarom — da’s loarie, glunderde schele-Ko. 't Is secuur ’n joud, moar w’rfour mot je doarom wat fan ’m. ’n Joud is sou goed ’n mensch as jai en ik.

—    Motte se sellef weite — moar dat eiuwige gescheld mot eins uit sain. Asse d’r nouit joude hadde bestoan hadde se d’r main ouk nout four kanne uitmoake.... 102