De gezellige staking

—    Heerlijk! zei Stien ten einde raad.

—    Moui — goed — goeie.... Nou mot sai ’s four den

droad — komme — — woar of niet — — hoal ’s een knoak____

—    Wat?

—    Een gulde....

—    We geven niet aan de deur....

—    Wat geife..;.

—    Och kerel duvel op — doe je been weg....

—    Eirst me gulde....

—    Laat me dan even de deur dicht doen, dan haal ik hem.

—    En dan stiekum wegblaife en den gulde — hoale — en main in de kou loate.... An me loars — an me loars.... Eirst me gulde.

—    Kerel doe je poot weg — of ik roep....

—    Pout — pout — stamelde Nelis verontwaardigd —

wat four een pout____? Seg — oud fernuiskachel — ken

jai ’m ouk?

—    Smeer je ’m nou haast.

—    Ik heb dat smoel toch meir gesien, mompelde Nelis.

Stien kon zich niet langer bedwingen en brak in een

gillenden lach los. Nelis keek haar verontwaardigd aan en gaf toen de deur een schop. Het gaf echter niets. Toen Stien tot bedaren was gekomen schokte het weer in haar op en barstte zij opnieuw los, luider en gillender dan te voren. Van onder uit de keuken hoorde zij den brullach van den jongen en die hitste haar op.

Het raam van de eerste verdieping werd opgeschoven.

—    Stien — Stien! klonk het van boven — Stien wat is er gaande?

—    Hi-hi-hi — gilde Stien — ben jij het Eef?

De gezellige staking. EI. 7-