De gezellige staking

zaten. Nelis gaf hij een por in de zij, waarop deze naar alle kanten rondschopte, zonder Smul te raken.

De voorzitter begreep de oorzaak der strubbeling, achter in de zaal. Hansen was een goed organisator, doch een saai spreker. De mannen bleven nog uit plichtsgevoel luisteren, maar de jongens schenen aan hun verveling te willen uiting geven.

Hij tikte den spreker op den schouder en fluisterde iets in zijn oor. Hansen knikte toestemmend. Dan verhief hij zijn stem en galmde hij eenige geijkte slotzinnen uit.

De vergadering opgelucht, applaudiseerde dankbaar.

De voorzitter tikte op tafel.

—    Zijn er ook onder de kameraden die het woord verlangen naar aanleiding van hetgeen kameraad Hansen gesproken heeft? vroeg hij.

Een gestommel viel hier en daar waar te nemen in de zaal. Een enkeling stond op — zette zich weer — stond weer op. Anderen stonden op, doch werden voor de grap aan hun jasje neergetrokken, door lui die achter hen zaten.

—    Verlangt er iemand het woord?

—    Joa — ik voorzitter. Een magere man stond aarzelend op.

—    Hoe heet u?

—    Jan Cats.

Algemeene vroolijkheid. De meeste mannen stonden op om den man te zien, die zoon voortreffelijken naam droeg.

—    Ha — Nelis! schreeuwde schele-Ko — doar is je kelei-goa. Mot je ’m in ’n gloasie hebbe ?

—    Nouit sou'n noam gehourd, riep Piet Smul. Seg four-sitter, froag ’m eins of tie wel loudgieter is.

—    Jewel — jewel — hie werkt bai boas Ploatje.

14