De gezellige staking

Hansen, de groote leider en propagandist der algemeene federatie verveelde de mannen geducht. Eerst hield hij een langdurige philippica tegen het kapitalisme en gaf er tusschen door ook het patronaat een veeg uit de pan. En daarna drensde hij een poos over uitzuigerij, uitzuigers en uitgezogenen.

Niettemin keken zij den man aandachtig in het gelaat en een ieder trachtte zich, voor het oog der anderen een air te geven, alsof hij het volkomen eens was met den prediker.

Of neen — niet iedereen. De jongens gooiden met propjes papier en nat gekauwde stukjes brood, maakten grimassen tegen den spreker en schopten tegen de enkels van de mannen die voor hen zaten.

Dronken-Nelis viel af en toe uit den toon. Toen de spreker even het alcoholisme aanraakte als een der werktuigen inde handen der onderdrukkers en daarbij het populaire woord „zuipen” bezigde, viel Nelis hem enthousiast bij en zong een dronkemansliedje. Dat wekte eenige jongens op tot luid meezingen, maar Piet Smul die naast Nelis zat, smoorde hun opzet reeds in de geboorte door met zijn vereelte handen, de ooren te streelen van de zangers die het dichtst bij hem