De gezellige staking

beeld bleef voor zijn benevelden geest zweven. Nu eens zag hij haar in zijn armen, terwijl ze hem om een kus smeekte — dan weer moest hij haar verdedigen tegen minder eerbare aanvallen van het politiekorps.

Dronken-Nelis was verliefd.

Als hij zich trachtte te herinneren hoe dat was aangekomen, dan liet zijn memorie hem in den steek. Of zij hem ronduit haar liefde had verklaard of dat ze terloops had getracht hem tot een afspraakje over te halen, was hem niet klaar en duidelijk. Ook kon hij zich beter de kleur van haar mantel, dan het gezicht van zijn plotselinge geliefde te binnen brengen. Maar, dat bracht hem het allerminst van de wijs. Hij had nu al bijna twintig jaar lang zijn oudje voor oogen gehad, zoodat hij er niet tegen opzag een geliefde te hebben, wier gezicht hij zich niet herinneren kon.

Hij had zich moeite gegeven haar nog eens te ontmoeten, maar was er niet gelukkig in geweest. Eens zelfs had hij zoolang op de stoep van De Loever op haar staan wachten tot hij in slaap was gevallen en men hem onzacht had wakker geschud uit zijn droomen.

Toen er zoo een week was voorbij gegaan zonder dat hij haar had weergezien, begon hij ongerust te worden. Van hetgeen er werkelijk was voorgevallen in het straatje van De Loever, herinnerde hij zich geen steek en als een of ander hem zou hebben verteld dat hij een oude dame een kroeg had willen insleuren, zou hij dat verontwaardigd hebben ontkend. In zijn altijd dronken brein leefde de fantazie dat hij op zekeren dag door een lieve dame werd aangesproken en dat hij met haar had afspraakjes gemaakt, doch dat hij de plaats en dag had vergeten en zij slechts heel vluchtig, haar naam had in zijn oor gefluisterd.

Een dood enkel keer dat hij nuchter was, dacht hij er heel 142