De gezellige staking

•winnaar van Chris-de-pooier zich naast zijn overwonneling nitstrekte.

De schooiers die het Louw hadden lastig gemaakt om den tinnen waterpot, stoven uiteen. Willem kon één nog juist een trap voor zijn achterste geven en twee anderen een klets om de ooren.

—    Wat motte jelie fechte — as je d'r niet teuge kan, gromde hij.

—    Een sjien — een sjien...! schreeuwde men plots naast hem. Op het eind der dwarsstraat zag hij helmen verschijnen.

Het beloofde een pretje. Willem was nog frisch en had juist liefhebberij om zich met een half dozijn agenten te meten.

Joop had ze ook gezien. Hij draaide den bakker een beentje, zoodat-ie neerstortte als een paard dat geslacht wordt.

—    Loopen mannen, loopen! schreeuwde hij luid.

—    Bi-je beloaserd, riep de-ijzeren-poot. Stoan blaife!

—    We moeten vannacht nog meer doen, drong Joop aan. Vooruit Willem — naar de karweien....!

—    Jai het moui proate — jai bint al sat — moar ik kom d’r pas bai kaike.

—    Loupe — loupe--riepen Ko en Daan. Kommanne....

—    Fruit dan!

—    Smeirisse--smeirisse--!

Willem werd half tegen zijn zin door zijn makkers meegesleurd.

—    ’t Is god-eiuwig gemein — gromde hij. Jelie het al lekker gefochte en ik kom pas me nest uit--denk je dat ik

four niks in de kou kom.....

—    Kom nou — poutje--we goan noar de Flinder-

straat d'r binne boase oan ’t plakke....

—    Joa — joa — is ’t w’rachtig.... ?

139