Om de macht

Gedurende de laatste dagen was de wilde trek uit haar oogen verdwenen en haar gezichtje in ’t geheel kalmer en liever geworden. Hij was steeds meer van haar gaan houden en nu deed het praten van haar moeder over hun aanstaand huwelijk, hem al meer en meer naar het meisje verlangen.

Na het avondeten bracht Gertrud hem naar het ringbaan-station. Toen zijn trein wegreed, holde ze naar de andere zijde van het perron en kon toen nog net den trein naar Charlottenburg, die op het punt van vertrekken stond, pakken. Het was haar ingevallen dat ze, nu het blijkbaar ernst werd met dat trouwen, tot afscheid wel een avond mocht doorbrengen in een café, waar ze de meeste kans had vrienden aan te treffen.

In Nirwana, in de Mommsenstrasse, werd ze met gejuich ontvangen. Lise, Gerda en Hansi, drie van haar beste vriendinnen, zaten aan één tafel en Gerda had zelfs een graaf bij zich. Zoo stelde ze hem aan Gertrud voor, maar zonder zijn naam, want dien kende ze niet. Later vertelde ze haar dat ze ook niet zeker wist öf hij wel graaf was, maar hij gedroeg zich er in elk geval royaal genoeg naar. De luidruchtigheid van het clubje trok nog een drietal bekende jonge mannen aan en toen verhuisde het heele gezelschap naar een grootere tafel. De graaf bestelde wijn en een der nieuw-bijgekomenen stak verrast den vinger op.

—    Drommels, zei hij, dat is waar ook, kleine. Ik heb een poos geleden nog met je vader in Zoo gevochten. Ik had die roode Puli bij me en je ouwe was er niet van af te brengen, dat jij het was. Heeft ie je het niet verteld ? Is ie al weer tot zijn positieve teruggekeerd, of gelooft hij nou, dat jij de roode Puli bent. Doét ie er niets aan?

—    Ja, ik ga trouwen, dan is ie die zorg tenminste kwijt, antwoordde ze. Of, ik zou me nog van tevoren moeten bedenken.

Ze vertelde van haar huwelijksaanzoek en overdreef zoodanig Max’s maatschappelijke positie, dat de anderen er van hijgden.

—    Doen meid, aanpakken, zei Lise dan, als ie je verveelt of de centen zijn op, kom je maar terug. Getrouwd is getrouwd en bespaart je een boel narigheid.

—    Moet ze den terugweg niet meer weten, gichelde Hansi.

—    De weg is overal in de wereld éénder, zei Gerda, op een toon van gezag. Overal in de wereld zijn mannen en overal is er geld. Ik heb me wel eens laten wijs maken dat er geen rijker land is dan Holland. Inpikken vóór het over is, Trude.

Om half drie in den nacht kwam ze eerst thuis. Een der jongelui had haar nog even zijn kamer laten zien, maar ze had als voorwaarde gesteld, dat hij haar in een taxi naar de kolonie moest brengen. Moeder werd wakker van het getoeter en begon te mopperen, zoodra Gertrud

9*