Om de macht

Max Branders trok voorzichtig de huisdeur achter zich dicht; ziezoo, dat had ie knap gedaan, prees hij zichzelf. Moeder en Helen schenen zich opeens in het hoofd te hebben gezet dat hij nog te jong was, om alleen op straat te gaan; maar hij wist beter. En als hij die vrouwen dan niet met redelijke taal aan het verstand kon brengen dat ze zich vergisten, moesten ze het maar aan de feiten merken. Hij was zoo heel jong niet meer; hoé oud was ie eigenlijk? Hij trachtte dat te bepeinzen, maar schudde afwijzend het hoofd. Hij wist het niet, niet zeker tenminste, maar dat kwam er immers niet op aan. Het voornaamste was, vond hij, dat hij een zelfstandige daad pleegde, door alleen en zonder de vrouwen vooraf te waarschuwen, uitging. Nu kon hij op zijn gemak Gertrud zoeken, want dat moest het eerst gebeuren. Zij kon hem dan wel vertellen hoé oud hij was en nog eenige dingen, die hij noodzakelijk weten moest.

Snel liep hij de straat door, nu en dan schichtig omkijkend, als verdacht op achtervolging. Maar nauwelijks den hoek om, of hij wijdde meer aandacht aan het gebeuren om zich heen. Er liepen, naar zijn zin, te véél menschen op straat en ook waren ze te druk, te haastig en te opgewonden, naar zijn zin. Dat konden ze alleen zijn, dacht hij, omdat ze allen er óók op uit waren, Gertrud te zoeken en daar was hij niet op gesteld. Hij had zich het nu eenmaal in z’n eentje voorgenomen en ze moesten het nu maar aan hem overlaten. Het zou hem toch al moeilijk genoeg vallen, meende hij, Gertrud te onderscheiden uit de vele andere jonge vrouwen, omdat deze er precies zoo uitzagen als zij, ja, haar sprekend geleken.

Laag geroffel trok over de stad; een kruiser, ijlings uit Den Helder ontboden, vuurde eenige losse schoten af. De menschen in de straat keken haastig opwaarts; de lucht stond echter helder, kondigde geen onweer aan. Toen gingen ze in verhaasten tred verder, velen renden, draafden. Max draafde mee, in de verbeelding dat ze een onverwacht bericht hadden bekomen, waar ze Gertrud konden vinden en er nu op uit waren, hem voor te zijn. Een straat verder liepen de menschen al weer kalmer, doch hier verdrongen zich groepjes om mannen met pas-

4²3