Om de macht

nog iets anders schelen. Hij weigert echter, zich te laten onderzoeken, hoezeer moeder er ook op aandringt.

—    Och, een sterke, bewuste natuur zal hij wel nooit hebben gehad, antwoordde de leider, tegelijk aan andere dingen denkend. Jij had tien maal beter de zoon en hij de dochter kunnen zijn.

—    Dat moet ik natuurlijk als een compliment beschouwen, niet? vroeg ze, even glimlachend. Maar, de kwestie is, dat z’n geest óók wel zwakker wordt, maar er toch evengoed een fysiek delict mo^t zijn. En wié weet, van welken aard, voegde ze er zachter aan toe.

Bouwer keek verrast op, hoewel de, half-bewuste, beteekenis van haar woorden niet geheel tot hem doordrong.

—    En Kaufmann is óók opeens zwaar ziek, mompelde hij, niettemin.

—    Wié? vroeg ze.

—    Nee, nee, ik sprak wat onzin voor mezelf.

—    Onzin? Moest je vandaag niet de kamerzitting bij wonen? ’t Zal er, veronderstel ik, wel spannen.

—    Stil laten spannen, niet één van onze mannen gaat er heen. Maar, nu moet ’k voort, laat je nu ook eens bij ons zien. Of, nee, daar zul je nog wel wat tegen hebben, viel hij zich in de rede. Dag! Wel zou ik graag op de hoogte blijven van je broers toestand!

Hij reed snel naar de Rembrandtstraat, liet zich de telegrafische en telefonische rapporten uit het land, maar vooral uit Den Haag voorleggen. De partijen-concentratie, die nu de overgroote meerderheid in het parlement had, bleek een voorstel te hebben ingediend, waarbij het, voor onafzienbaren tijd, permanent werd verklaard. Dit voorstel was aangenomen, waarop het ministerie was afgetreden, wegens het ongrondwettig karakter ervan. Hierop had de partijen-concentratie uit haar midden een raad van staatsbeheer benoemd en daarvan kennis gegeven aan de Koningin, waarop de kamer voor dien dag uiteen was gegaan.

—    Hier heb je de laatste telegrammen uit Kerkrade en Groningen, zei Bart Koch, koel. Hoekstra meldt dat de mijnen morgen worden stilgelegd, uit protest tegen het geknoei in Den Haag. En in Groningen waren vandaag spontane demonstraties.

—    Wiè seint dat?

■— Zijke Jellingsma.

—    Een flinke vent, maar niet de man voor de komende dingen. Sein Dr. Halbertsma dat ik hem definitief benoem tot leider van Groningen en Friesland, met de volmacht van dictator, als het noodig is; of, telefoneer dat liever. Jellingsma staat hem bij, voor Groningen en Bouke van der Koog voor Friesland, standplaats Heerenveen. Weet je ook waar Gertrud zit? viel hij, met andere stem, uit den toon.

—    Direct na jou weggegaan en sinds dien niet meer gezien, antwoordde de roode secretaris, korzelig. Had je nog meer opdrachten?

4i3