Om de macht

De onverwachte kennisgeving van de feitelijke oplossing van de vier groote politieke partijen in één belangen- en verkiezingsgemeenschap deed een golf van ontroering stroomen dóór en veroorzaakte een red-delooze verwarring in het gansche land. Honderdduizenden, die als leden of aanhangers van een dier partijen of als lezers van de politieke en nieuws-bladen van deze door hun leiders en redacteuren vele jaren aaneen waren gesuggereerd, dat iédere andere politieke „overtuiging” de zedelijke, maatschappelijke en geestelijke tegenstelling, ja negatie, inhield van hun dierbaarste „idealen”, lazen nu opeens in diezelfde bladen, dat die tegenstellingen door één enkel machtswoord van hun leiders waren weggevaagd. Nu werd hun, in een artikel van vijftig regels, de nieuwe overtuiging opgedrongen, dat er eigenlijk volstrekt géén verschil van zedelijken, maatschappelijken of geestelijken aard bestond, tusschen politieke socialisten, katholieken, protestanten en liberalen onderling. Volgens dat, in alle bladen eensluidend afgedrukt hoofdartikel, leefde er voor alle leden en aanhangers der voormalige politieke partijen, die nu de nieuwe politieke concentratie vormden, slechts één zedelijke, maatschappelijke en geestelijke tegenstander, ja doodsvijand: Bouwer.

Bouwer! Deze naam joeg als een bliksemflits door het fusie-artikel, in alle groote en kleinere dagbladen en politieke uitgaven, als om éven snel en verschroeiend de gemoederen van de millioenen lezers te treffen. Bouwer! Dat was de naam van den man die het groote werkliedenverbond de zelfvernielende dwaasheid van den „klassenstrijd” wilde doen inzien, van den man die een program zou hebben opgesteld, op welks basis het mogelijk moest zijn een regeering van orde, rechtvaardigheid en welvaart te vormen, welke het als haar opgaaf zou hebben te beschouwen, het volk eenheid, arbeid en voedsel te verschaffen, in plaats van onderlinge vijandschap, partijen-bevoordeeling, corruptie en werkloosheid. Bouwer, straalde ook venijnig door dat artikel heen, was er op uit de duizenden, die, als gunst van de elkaar opvolgende partij-regeeringen, zonder talenten of de noodige kennis te bezitten, in totaal overbodige doch hoog-gesalarieerde betrekkingen en bedieningen waren

408