Om de macht

Ze liepen de vier trappen op van het oude kantoorgebouw, waarvan Berends den zolder bewoonde. Zijn vrouw wees Bouwer de kamer van den schrijver en nam Gertrud mee naar de slaapkamer. Toetie, haar dochtertje van drie jaar, lag in haar bedje te zingen. Toen Gertrud het kind zag, moest ze aan Dirkje van Suze denken. Ze had den kleinen jongen niet gezien, sinds ze boos weg was geloopen, uit Tante Jans’ huiskamer. Soms verlangde ze sterk naar hem, maar Suze keek haar altijd zoo onvriendelijk aan, dat ze nooit naar hem wou vragen. De kleine was dadelijk eigen met haar en ging overeind zitten, om met haar te spelen. Toen Gertrud zich tot de moeder wendde, om te vragen hoe het met Berends was, bemerkte ze dat tranen langs haar wangen kropen. Toen was het haar opeens, of haarzelf een groot ongeluk trof, een fel verdriet haar overmeesterde.

De schrijver lag in zijn werkkamer, in dekens gewikkeld, op den divan, die voor een oude potkachel was geschoven. Bouwer, die er niet op verdacht was een ernstig-zieke aan te treffen, noemde met zijn gewone bulderstem zijn naam, waarop Berends hem flauw met de hand toewuifde. De leider bleef een oogenblik verrast staan. Er brandde slechts licht boven de werktafel, waaraan een jonge man proeven zat te corri-geeren. Een heer van ruim middelbaren leeftijd, die met een anderen jongen man stond te fluisteren, aan het venster, wenkte sussend met de hand en trad op hem toe.

—    Is U dus Willem Bouwer? vroeg hij, vriendelijk. Ik ben Dr. Bosch en heb hier op het oogenblik méér te vertellen dan Berends zelf. Vooral niet druk maken, voegde hij er fluisterend aan toe. Hij mag niet de minste opwinding hebben.

—    Wat fluister je, dokter? schertste Berends. Waarom wil je onze nieuwe beroemdheid niet bij me toelaten?

Hij trachtte overeind te komen, maar Bouwer was met twee stappen naast den divan. Ze drukten elkaar de hand. De jonge man, die te corri-geeren zat, wendde zich naar Bouwer om en groette hem. Bouwer herkende hem als een der jonge dichters, die hem, uit afkeer van het verval in de Partij, zijn medewerking voor het nieuwe dagblad had aangeboden.

366