Om de macht

moest grijpen, om zijn vette kin af te vegen. Dan een krant open Vouwend, klapte hij van verbazing met de tong.

—    Wat is er? Alweer een cycloon?

—    Voor mijn part, dan wordt er weer wat verdiend. Nee, die idioot van een Bouwer is plotseling wild geworden. Eén, twéé, viér, zéven vergaderingen op één avond en allemaal van bestuurdersbonden met sprekers van zijn standje, ’t Lijkt wel dat lui als ik afgestorven zijn. En wie weet of er niet nog meer vergaderingen in het Dagblad staan.

—    Het is hier. Moet je het hebben?

—    Nee, dank je, dien kost kan ik niet verdragen. Weet je Jo, ik zou bijna gaan gelooven dat de vent tóch een handige bliksem is. Als zijn actie verband houdt met de Verkiezingen, dan is hij de Partij nü al in het heele land een eind voor. En dan....

—    Ja, wat dan?

—    Niéts.... geef de post eens hier, Jo.

—    Waarom antwoord je me nu niet?

—    Als ik het druk heb, moet je me nooit zoo’n boel vragen. Bel Hendrik op en laat ie den wagen voorrijden. Hij moet vandaag maar weer chauffeeren, want het is mij te koud om het wiel vast te houden. Laat je het water goed koken, voor je de handbusjes vult?

—    Ik zal het aan Truus zeggen.

Ze stond op.

—    Nee, niet aan Truus zeggen, doe het liever zelf, zei hij haastig. En schroef ze stevig dicht, anders lekken ze.

Ze ging. Kaufmann sneed een paar brieven open, keek af en toe in een krant en at nog steeds door. De bel ging over. Jo kwam binnen met zijn pels, zijn met bont gevoerde handschoenen en twee smalle koperen busjes. Die droeg hij, bij koud weer, in zijn jaszakken. Zijn bloed was zoo bedorven, dat zelfs bonthandschoenen zijn handen niet meer verwarmen konden.

Jo deed hem zijn pels aan, legde haar beide handen op zijn schouders en kuste hem op den mond.

—    Nou, dag hoor, zei ze teeder.

Dan knoopte ze de jas zorgvuldig toe.

—    Ik hou nog altijd veel van je, al doe je wel eens raar, vervolgde ze. Maar denk nu toch eens na, over hetgeen ik je gezegd heb. Ik zou het zoo heerlijk vinden, als ik met alle redenen trotsch op je kon zijn. Kom je me vanmiddag halen, als het weer een beetje opklaart?

—    Ik geloof niet dat ik er toe kom, schat, antwoordde hij, onverschillig. We hebben bestuursvergadering en naderhand heb ik misschien wegweer wat anders te doen. Mogelijk ga ik ook nog een uurtje naar de kamerzitting. Ze zijn in de burgerlijke pers weer zoo vervelend aan het

208