Om de macht

dien knobbel nu zoo mooi, maar misschien stond hij wel juist in den weg. Dat kan een verkeersagent beter zien dan U.

— En als dat nu eens werkelijk het geval was, vind U de instelling van plaatselijke commissies dan toch geen groot succès? vroeg Boutelje, met nadruk. Denk U toch eens in, een geheel nieuwe gemeente-afdee-ling, speciaal gewijd aan mooie boomen, kinderen der natuur.

Mevrouw Breebaart dacht na. Boutelje was niet dom en ook niet gek, al hield hij zich wel eens zoo. Alle dwaasheden die hij tot nog toe had verkondigd en uitgehaald, hadden hem op den duur niets dan voordeel aangebracht. Nu er dus een nieuwe afdeeling aan het Stadhuis zou komen, tot bescherming van wat dan ook, vond ze zijn ingezonden stuk en het telegram aan den minister, nog lang niet zoo dom. Over die commissie en die afdeeling moest natuurlijk eerst in het Collége van Burgemeester en Wethouders gesproken worden en als Breebaart er het eerst over begon, zouden zijn collega’s hem ook wel die afdeeling gunnen. En, een nieuwe afdeelnig gaf plaats aan nieuw personeel en hoofd-personeel en chefs en die moesten dan allemaal door haar man worden aangesteld. Dat meevallertje kon hij nog nèt inpikken, vlak voor de Algemeene Verkiezingen. Er waren altijd wel partijgenooten die je, door middel van een vaste betrekking, opnieuw aan het ideaal kon doen ge-looven. En menig twijfelaar, onder de volgers van Bouwer, zou wellicht bereid zijn, zijn bond tegen dien geweldenaar op te zetten, als hij wist dat er aan het Stadhuis een uitkomst op hem wachtte. Ja, nu ze er even ernstig over nadacht, vond ze die mooie boomen afdeeling een zeer noodzakelijke instelling, voor het Proletariaat.

Barend Boutelje las op haar peinzend gezicht dat ze de waarde van zijn succès erkende en dat deed hem zwijgen van trots. Maar nü bedierf Van Berghem weer zijn plezier. Deze had gebruik gemaakt van Goudekets snoepzucht, hij stond aan de theetafel chocolaadjes te eten, door bij Dolly te gaan zitten. Ze had hem de hand gegeven en die scheen hij voor eeuwig te willen vasthouden.

Boutelje dacht dat hij stikken zou van ergernis; dat deed dat nest natuurlijk, om hèm te hinderen. Twee maanden geleden had hij het met haar moeten afmaken, omdat zijn nieuwste vriendin, een heersch-zuchtige en bemoeizieke blonde actrice, hem dagelijks scènes maakte. Dolly had zich daar spoedig in getroost en dat was iets wat hèm niets aanging. Maar, dat ze nu vlak voor zijn oogen zat te flirten, vond hij alles behalve kiesch. En nog wel met Van Berghem. Met ieder ander had hij het niet half zoo erg gevonden, maar Van Berghem was zelf een groote egoist. Toen hij de erkende vriend van mooie Mea, aan het Verbond, was, gunde hij haar óók niet aan een ander, zelfs niet voor een dag. En hij had nog méér grieven, tegen hem. Als partijvoorzitter had hij een conferentie gehad met de voorzitters der burgerlijke par-

184