Casa Bianca

„Eerst moeten we ze bedenken,” zei Ada. „Dat vind ik juist zoo moeilijk.”

„Nu. we zullen jullie goed helpen,” zei mevrouw. „Vanavond als het huiswerk klaar is, gaan we de costuumpjes bepalen en dan zullen Juf en ik de benoodigdheden zoo gauw mogelijk koopen en gaan we allen hard aan ’t werk om den boel op tijd klaar te krijgen.”

„Zoo’n lieverd als U toch bent!” zei Tine, terwijl ze mevrouw eens duchtig knuffelde.

„Mag ik ook mee?” vroeg eensklaps Nettie, die al dien tijd rustig met haar pop had zitten spelen.

„Neen liefje, daar ben je nog veel te klein voor. Dan lig jij allang in je bedje. Maar je mag opblijven tot de meisjes weggaan, dan zie je ze allemaal in hun mooie pakjes,” zei mevrouw.

„En Dé blijft bij jou, hoor dot!” zei Dé, terwijl ze het kind naar zich toetrok.

„Ga jij dan niet?” riepen de meisjes verbaasd.

„Neen, daar heb ik nu geen pleizier in,” zei Dé eenvoudig.

Mevrouw, die haar direct begreep, drukte zacht haar hand.

„Ik heb een beeldige zijden kimono en ook nog aardige kabaja’s met sarongs en allerlei echt Javaansche sieraden, daar kan ik jullie zeker wel mee van dienst zijn,” zei Dé.

„Da’s nou weer echt Dé,” zei Tine.

211