Casa Bianca

mijn tweede dochtertje en jullie zus. Nooit mag ze voelen, dat ze geen familie heeft, hoor meisjes.”

„Wil die oom haar niet graag bij zich hebben?” vroeg Ada, die zich niet voor kon stellen, hoe iemand Dé niet graag in huis zou willen hebben.

„Haar oom is een lieve, meevoelende voogd voor haar, hij heeft het voor haar geschikt, zooals ’t het beste is,” zei Mevrouw ontwijkend.

„We zullen alles doen om ’t haar prettig te maken,” zei Tine hartelijk. „O, wat vreeselijk, om allebei je ouders te moeten missen.”

Na een half uurtje kwam Dé mevrouw vragen nog even bij oom te komen. Ze had rood-be-schreide oogen, maar door haar tranen heen knikte ze de meisjes vriendelijk toe.

Toen de oom vertrokken was, kwam Dé met Mevrouw binnen.

Tine ging stil naar Dé toe en kuste haar hartelijk. En zoo deden ze allen, zonder iets te zeggen.

En zoo innig was dit stille doen, dat Dé er diep door getroffen werd, veel meer, dan door woorden.

Nu volgden er stille dagen, want allen begrepen ze, dat Dé nu pijnlijk getroffen zou worden door haar gewone vroolijkheid. Maar waren de dagen stil, ze waren warm van aller hartelijkheid en nooit voelde Dé sterker hoeveel ze allen van haar hielden.

191