Casa Bianca

over, om afscheid te nemen en brachten allerlei aardige cadeautjes voor de meisjes mee.

Mevrouw kreeg een mooi portret in lijst van de guitige tweeling, als dank voor al haar lieve zorgen.

Door hun vertrek kwam er een kamer vrij en nu besloot Mevrouw Cortelingen die te gebruiken als gemeenschappelijke zitkamer voor de meisjes.

Dit voorstel werd met algemeen gejuich ontvangen. Dat was nu ook weer echt iets van Mevrouw. Geen ander had zooiets kunnen bedenken, vonden de meisjes.

De kamer werd allergenoegelijkst ingericht. Er stond een gezellig schrijfbureautje, dat nog uit Mevrouws eigen meisjeskamer afkomstig was. Een boekenkastje, waar plaats was voor al haar boeken, een knus naaitafeltje, gezellig-ouderwetsch met allemaal kleine laadjes en tot aller vreugde, een theetafel met toebehooren.

Het was de kamer waar ze haar vrije middagen mochten doorbrengen en af en toe ’s avonds een schoolvriendin mochten hebben. En Mevrouw beloofde iederen Zaterdagavond haar gast te zijn er zou dan uit een mooi boek voorgelezen worden, of gehandwerkt worden.

De meisjes vonden het heel leuk en waren er niet over uitgepraat.

Den eerstvolgenden Zaterdagavond zou de inwijding van de zitkamer plaats hebben en

184