Casa Bianca

De neger lachte eens en haalde van achter een boom een tamelijk groot, zwart étui te voorschijn.

„Wat is dat nu weer voor een nieuwe verrassing?” vroeg Loe.

Sambo ontpakte intusschen het étui en nu kwam er een banjo te voorschijn.

Hij zette zich neer aan den voet van een boom en al spoedig ontlokte hij een aardig wals-melodietje aan de snaren.

Nu steeg de vreugde ten top en vlug vormden zich de paren.

Oom Wim vroeg met een sierlijke buiging Dé ten dans, Rob en Loe pakten zonder veel plichtplegingen Tine en Willy, de overige meisjes dansten met elkaar en Juf deed een rondje met kleine Nettie, die in dartele sprongetjes ronddraaide.

En steeds weer moest Sambo nieuwe walsjes spelen, de meisjes wisten niet van ophouden. Doch daar klonk middenin de pret de stem van Mijnheer Tervaart, die na een blik op zijn horloge, de dansers aanmaande, om toch eindelijk op te houden, want ’t was tijd om naar den trein te gaan.

„Houd je bedaard, man!” riep Oom Wim. „Jullie gaat weer op dezelfde manier terug als je gekomen bent. We hebben dus nog den tijd.”

„O, fijn!” juichten ze allen. „Weer in de rijtuigen terug, dat is eenig.”

157