Casa Bianca

„Wat heeft ie daar nu allemaal?” vroeg mijnheer Tervaart.

„Zul je wel zien, nieuwsgierige Aag,” lachte Oom Wim.

Sambo naderde en zette zijn vracht neer. Uit de groote city-bag die hij torste haalde hij_s netjes in doeken verpakt kopjes en schoteltjes en verder alles wat tot een volledige theetafel behoorde.

Toen ontpakte hij een ander deel van z’n bagage, hetgeen een groote theepot bleek te zijn, stevig omsloten door een tea-cosy.

En eindelijk kwam nog een trommel met heerlijke koekjes te voorschijn.

„’t Is reuze!” juichten de jongens.

„Wim, je bent een ideaal-gastbeer,” zei zijn zwager.

„We kunnen U niet dankbaar genoeg zijn,” zei Mevrouw Cortelingen. „W⁷at geeft U ons een heerlijk dagje.”

„Och menschen, jullie maakt me verlegen met je complimentjes,” zei Oom Wim.

Toen de thee gebruikt was, stelde Oom Wim voor, tot slot van het feest een dansje te doen.

„Eenig, zalig, heerlijk,” riepen de meisjes als in koor.

„Maar we hebben geen muziek,” riep Tine.

„Geen muziek!” zei Oom Wim. „Dat zul je hooren!! Onze firma levert alles, nietwaar Sambo?”

155