Casa Bianca

ANGSTIGE UREN

„Meisjes,” riep mevrouw uit de serre, naar de meisjes, die in den tuin gezellig bij elkaar zaten. „Zijn Annie en Meta bij jullie?”

„Neen mevrouw,” riep Ada terug. „Die zijn immers met Willy naar zang.”

„Maar ze hadden al lang terug kunnen zijn,” zei mevrouw terwijl ze den tuin inliep. „Om drie uur is de les geeindigd en ’t is nu al vier. Ik begrijp er niets van.”

Willen we eens even den weg op gaan kijken?” vroeg Dé, die zag, dat mevrouw ongerust was.

„Ja, doen jullie dat, misschien zie je ze aankomen.”

De meisjes verlieten hun rustig plekje en liepen den weg op. Maar al gauw kwamen ze terug, en er was niets-van het drietal te zien.

„Nu,” zei Tine kalm, terwijl ze haar gezellige plaatsje weer innam, „ze zullen niet in zeven slooten tegelijk geloopen zijn.”

124