Casa Bianca

Mevrouw had ter eere van Dé’s verjaardag Jo en Dien te dineeren gevraagd, terwijl de twee „buurheeren,” zooals de meisjes Rob en Loe noemden, een invitatie kregen om den avond door hun tegenwoordigheid op te luisteren.

Wat er op dien avond zou gebeuren, daarvan liet mevrouw niets los en ’t was voor de meisjes al net zoo’n verrassing als voor de jarige zelve.

En nu was dan de gewichtige dag aangebroken en werd de niets kwaads vermoedende Dé wakker geschud door Tine, die met een ,,reuzen-blomket” voor haar bed stond.

„Hé, jarige Job, zou je niet eens wakker worden!” toeterde Tine aan haar oor. „Ik sta al ’n half uur met m’n blomket en me heil-wensch aan je bed te bengelen.”

„Hè, laat me met rust,” geeuwde Dé slaperig. „Wat is er aan de hand?”

„Och, mormel, je bent jarig, weet je dat nou niet eens.”

„O ja!” zei Dé lusteloos. Maar toen ze goed wakker geworden, Tine’s stralende kopje boven de bouquet zag uitkomen, ging ze opeens rechtop zitten en zei hartelijk:

„Wat schattig van je, Tine.”

„En veel geluk hoor!” zei Tine, terwijl ze haar een hartelijker, kus gaf.

„Ik ook Dé filsjeteeren,” klonk een stemmetje in den gang en stapperdestap. kwam Nettie aangeloopen.

112