Casa Bianca

stemming was. „Dan zullen we jullie je zin maar eens geven, maar denk er aan, zoodra je een van allen reden tot klagen geeft, verander ik de plaatsen.”

„Hoera!” gilde Jo, die in zulk een feeststemming was, dat ze vergat waar ze zich bevond.

De directrice glimlachte even, maar zei er verder niets van.

En zoo kwamen de meisjes dicht bij elkaar te zitten, Jo en Dien, die al lang vlak naast elkaar zaten, kregen als buurmeisjes Dé en Tine, als voor en achter-buur Willy en Ada.

Gedachtig aan de woorden van de Directrice, deden allen haar best, zoo rustig mogelijk te zijn, hetgeen vooral voor Tine een zeer moeilijke taak was.

Het was bijna op het einde van het lesuur, toen Tine zich plotseling herinnerde, dat ze bonbons had meegenomen, om hun eersten dag op school te vieren.

Uit de „zalige doos” die ze van een der broers had meegekregen, had ze voor elk der clubgenooten een „fijne gevulde” meegenomen.

Wacht even, ze zou ze netjes in papiertjes doen en ze dan in hun handen zien te spelen.

Zacht scheurde ze een blaadje uit haar cahier, verdeelde dit in kleine stukjes en pakte daarin voorzichtig de zoete lekkernij.

„Jo,” fluisterde ze zacht, terwijl ze tersluiks naar Fraulein keek.

103