Wisselend getij

188

Ze gaf haar een stevige zoen.

„Nacht,” zei Pol. „En Pimmetje, ik ben heel blij voor je Ik ben wel eens bang geweest, dat je je leven zou verknoeien maar nu ben ik volkomen gerust.”

Pim kroop onder de dekens en haar laatste gedachte was aan morgen, wanneer ze Jan zou zeggen, dat vader goed vond, dat hij kwam. Even later hoorde Pol aan haar rustige ademhaling, dat ze sliep.

„Ik ben blij voor haar,” dacht ze. „Al was ik vanmiddag wat uit de flank geslagen toen ik ’t hoorde, ’t Was geen jalouzie, ’t was alleen maar het gevoel van nou blijf ik in m’n eentje over. Kwijt ben ik haar, dat is vast. En al zal ze zich in ’t begin voornemen om „die goeie Pol” niet altijd aan haar lot over te laten, al heel gauw zal ze zich dit niet eens meer herinneren en meer in Haastwijk bij Jan zijn, dan hier. Dat is ’t gewone verloop van het zaakje en ’t is beter, dat ik maar direct m’n tanden op elkaar zet en het aanvaard zooals ’t is. Tenslotte blijft er nog genoeg over en heb ik niet meer het zure gevoel voor niemand noodig te zijn.”

En met die gedachte, sliep ook Pol rustig in.