Wisselend getij

182

Ze keken hen na, toen ze gearmd samen den weg naar huis opliepen.

„De Tweelingen,” er was lichte weemoed in Chita’s stem. „’t Is zuur voor Pol! ik getrouwd, Pim verloofd, Ruth weg en zij alleen bij vader en moeder.”

„Pol is een kei!” zei Maarten. „Geloof maar gerust, dat die zich overal in schikt. En als onze baby er is, dan zal ze daarin zoo opgaan, dat ze zich over het andere heen zet. En buitendien, Pol zal d’r heele leven niet alleen blijven, hoor!”

„Dat weet ik niet,” peinsde Chita. „Pol ziet er lief uit en ze is een schat — eigenlijk de beste van ons allemaal — en toch schijnt ’t...”

„Ja, gek is dat! Pol, Titia, toch allebei meisjes met bizon-dere karakters en vaak zie je, dat juist zulke de minste bekoring voor een man hebben. Een fout in den smaak van ons mannen?”

„Ik weet ’t niet. Maar een feit is ’t, dat ’t niet altijd de ...” „Beste paarden zijn, die de haver krijgen!” lachte Maarten en hij trok z’n vrouw speelsch bij een om haar oor gekrulde donkere lok.

„Plaag!”

„Liefke!”

Toen Pim en Pol thuis kwamen wachtte hun een verrassing. Ze vonden vader in de huiskamer.

„Dokter was erg tevreden,” zei mevrouw Weldam en ze glunderde. „Vader mag tot acht uur opblijven.”

„We gaan met reuzeschreden vooruit,” vond Pol.

De vader knikte hun tevreden toe.

Toen ze dien middag aan tafel zaten, zei Wim plotseling: „Pim, wat heb jij vandaag? Je zit boven je soepbord te grijnzen of je een lot uit de loterij hebt getrokken. Heb je een goeie beurt gemaakt op kantoor?”

Pim en Pol schoten in een lach.