We slaan er ons door

86

in haar stem was het genoegelijke, dat zo prettig aandeed: — „Ik kan me zo echt verheugen op het beginnen van ons werk. Ik heb het nooit zo gezegd, maar het kantoorwerk heeft nooit mijn volle liefde gehad. Ik ben, au fond, een echt huiselijk wezen en dol op koken en bakken. Een eigen huis te hebben, waar je alles zelf in kunt betutteren, lijkt me een zaligheid.”

„Och,” peinsde Bea. „Als ’t nu nog een huis was waar je met een „hèm” in trok als gelukkige gehuwde vrouw, dan zou ik me je verrukking kunnen voorstellen. Ik dacht, dat je dit alleen maar beschouwde als een uitkomst, nu de kans op een baan vrij miniem is.”

„Dat komt er natuurlijk bij, maar in hoofdzaak ben ik blij, dat ik me nu kan wijden aan iets, dat me meer satisfactie zal geven, dan het werken op een kantoor.”

Bea dacht, dat Jet het misschien wel wat &1 te idealistisch in zag, en het met die mevrouw van Vliet, die geen gemakkelijke dame scheen, geen appelepap beloofde te worden.

„Afwachten maar,” stelde ze zichzelf gerust. „In ieder geval begint Jet met frisse moed en dat is heel wat.”

Twee dagen later was het contract getekend, had mevrouw van Vliet, in volle tevredenheid met de kamers die ze zouden krijgen, kun komst bepaald op i Juli, twee maanden eerder, dan ze gedacht hadden te komen.

„Het gaat allemaal tè mooi,” steunde Bea. „Ik houd er niet van, als alles zo van een leien dakje gaat.”

„Nonsens,” vond Jet. „Ik ben helemaal niet bijgelovig. Wat komen moet komt toch en laat het begin maar een beetje strijk en zet gaan, dan kunnen we het beter dragen als het naderhand scheef mocht gaan!” Jet ontplooide een kracht, die ze geen van allen zó sterk in haar vermoed hadden. En ze vuurde Bea aan, liet haar werkjes doen, die niet bepaald op haar weg lagen.

„Wel, alle mensen,” kreet Els, die hen op kwam zoeken in de nieuwe, nog lege woning, om een handje te helpen,