We slaan er ons door

200

Bea. „Zou een geschikte man voor Jet zijn. Hij houdt van huiselijkheid en is eigenlijk helemaal niet zo artistiek aangelegd. Hij is de geboren paedagoog.”

„Is ie daarom zo geschikt voor Jet?” lachte Bea. „Ik wist met, dat jij zo’n huwelijksmakelaar was. En ik vind het helemaal niet aardig, dat je hem direct voor Jet bestemt.” „Daar zal ik je wel eens op antwoorden,” fluisterde Reindert, want Mengelberg had de arm al geheven.

„Willen we nog even afzakken bij Americain? vroeg Reindert, na afloop van het concert. „Rienstra zou ook nog komen. Heeft u zin, moeder?”

Het was de eerste keer, dat mevrouw van Vliet na een concert niet regelrecht naar huis ging en voor Reindert was het een ware overwinning, toen zijn moeder toestemde.

„Doet u uw pelerientje goed dicht,” waarschuwde Bea haar. „Het was warm in de zaal en buiten is het mistig, hoorde ik iemand zeggen,” en ze sloeg mevrouw het bonten pelerientje om, maakte het zorgvuldig dicht.

Het was als vanzelf sprekend gebleven, dat Bea de zorg voor mevrouw van Vliet op zich was blijven nemen en het gebeurde vaak, bij helder weer, dat Bea mevrouw aanspoorde een wandelingetje met Jet of haar te gaan maken. Zo was er langzamerhand een meer intieme verhouding tussen mevrouw en de beide meisjes gekomen en was het mevrouw zelf geweest, die voorgesteld had, dat de jongelui elkaar zouden tutoyeren.

Bij Americain was het de gewone avond-drukte, die er na het uitgaan van comédie of concerten altijd was en Bea genoot ervan weer eens in de omgeving te zijn, waarin ze vroeger zoveel verkeerde.

„Halloh! schone Beatrix!” Rik Wouters, die tussen een kring van artisten zat, hield haar even staande. „Waar zit jij tegenwoordig? niemand hoort iets van je. Heb je de sluier aangenomen? waarom zo Weltfremd? zo kennen we Beatrix niet!”