Wending

166

voeten en ze verwenschte haar malle ingeving om Tom hierheen te laten komen,

De blikken, die de dames onderling wisselden waren als bliksemschichten in donkeren nacht. En de atmosfeer in de kamer was zwaar geladen.

Toen zei kalm dokter Boomstra: „Ik geloof, dat ik, als je medicus, wel een woordje hierin mee te praten heb. Ik kan voorloopig niet goed vinden, dat je naar gelegenheden gaat, waar licht, dans en muziek is en waar natuurlijk ook gerookt wordt. Daarbij de avonden zijn koel en de auto is open.”

„O, de kap kan dicht,” haastte Tom zich te zeggen. „Dan zou dit laatste bezwaar opgeheven zijn, maar tegen het eerste verzet ik me absoluut."

Chita steigerde inwendig, maar ze beheerschte zich.

„Dan gaan we wat rondtoeren,” besliste ze. „Chita, kleed je warm aan,” zei bezorgd mevrouw Boomstra en het meisje, getroffen door den harte-lijken klank in haar stem, knikte haar geruststellend toe en rende dan naar boven.

Even later kwam ze terug in het korte bontjasje, dat de huisgenooten nog niet van haar zagen, op haar hoofd een van die aardige zwart vilten hoedjes, met korte voile,”

„Een modeplaatje!” zuchtte Mientje en ze keek het elegante stelletje, dat naar den wagen ging, met verrukte oogen na.

Mevrouw Verduynen, met een deels kwaden, deels bezorgden blik naar Mientje, zei spinnig: