Wending

130

Een witte vlinder vloog op de zoet-geurende rozen en een bij zoemde om Chita's hoofd.

Uit de verte klonk het geblaat van een geitje, dat aan een lang touw gebonden, in de duinen stond. Blije, hooge kinderstemmen riepen iets tegen elkaar en de kippen die in de warme zandkuiltjes langs den weg stoofden, lieten genoegelijke tokgeluidjes hooren. Als een zacht melodietje, het ruischen van de zee achter de duinen vandaan.

Loom strekte Chita zich uit en ze gaapte:

„Wat is het hier.... o, wat is het zalig rustig toen sliep ze in.

Verkwikt werd ze wakker en even later stond mevrouw Dokter voor haar met een heerlijk kopje thee, een troep prentbriefkaarten van de Fischer's en Egon Peltz en een langen brief van Eef.

„Schatten zijn het," dacht ze dankbaar en ze verslond den brief van Eef, die haar alle stadsnieuwtjes schreef en de belofte gaf haar gauw te komen opzoeken.

Toen de klok half zes wees bedacht Chita, dat ze zich nu wel eens kon gaan kleeden voor het diner en ze zocht met zorg naar een bizonder flattante japon,

„Hè, als je zoolang geen leuke jurk hebt aan gehad, dan is 't fijn om je weer eens te kunnen dressen. Ik neem die donkerroode met de rose bloemen en dan doe ik er den gouden slangenketting bij aan en m’n zijden shawl om."

Toen ze voor de groote spiegelkast stond en zorg