Het hol van Kaan

,,’t Is niet veel,” lachte Ambro. „De schetsen van den beroemden teekenaar Ambrosius Ter-bruggios zijn meer waard, mijne Heeren! Maar vooruit, we zullen ze toch veilen.”

Ambro ging boven op een stoel staan en de jongens stonden in afwachting van de dingen die komen zouden, om hem heen.

„Geacht publiek,” begon hij en trok bij die woorden een onweerstaanbaar komiek gezicht.

„Hier brengen wij de teekeningen in veiling van den sinds honderd jaren overleden grrrooten schilder Ambrrrosius Terrrbruggios.

Wat zegt u daar, meneerrr? Hij is nog niet dood!! Als een pier, meneerrr!”

Ambro scheurde een teekening uit het schetsboek. „Hierrr ziet U het welgelijkend evenbeeld van de Oud-tante van den schilderrr, mejuffrrrouw Petrronella Terrrbrruggios. Tot zelfs de wrrrat op Haar Bed’les neus is duidelijk zichtbaarrr. Wie bied errr wat voor de wrrrat van Peterrronella?” De jongens gierden het uit, Chris vouwde dubbel van de lach.

„Ik bied een spie,” gilde hij.

„Wie biedt er meer dan één spie,” galmde Ambro. „Een spie is te weinig, het is een familieporrrtrret, mijne Heerrren!”

„Twee spie,” bood Paul.

„Niemand meerrr dan twee spie?

’t Is te geef, mijne Heerrren, over nog eens honderrrd jaarrr is de wrrrat het tiendubbele waard! Niemand meerrr! — Eenmaal... ander

92