Mieke van 'De Klaproos'

195

Maar even later ronkte werkelijk Jaap’s motor en hoorde ze het haar bekende signaal.

Nu liep ze toch naar het raam en wuifde hem toe.

Bij drie treden tegelijk kwam hij naar boven gerend.

„Daag!” zei hij en hij pakte stevig haar hand in de zijne.

Toen gingen zijn oogen de kamer rond, namen alle vertrouwde dingen in zich op en bleven dan rusten op Mieke’s blij gezicht.

„Hè, daar zijn we weer!” zuchtte hij opgelucht en hij ging zitten op z’n gewone plaats.

„M’n pijpje?” zei hij dan verrast, toen hij op het asch-bakje z’n tabakspijpje ontdekte, waarnaar hij al die weken vruchteloos had gezocht.

„Had je laten liggen,” klonk het een beetje schuchter, want Mieke kon den gewonen toon niet zoo gemakkelijk terug vinden.

Jaap diepte uit z’n zak het tabakszakje op, stopte behagelijk z’n pijp.

Mieke keek toe, hoe hij vol aandacht de pijp volpropte, de tabak stevig aandrukte. Het was allemaal zoo vertrouwd, zoo gewoon, dacht ze.

Jaap stak de pijp aan, blies zware rookwolken door het vertrek.

Mieke vlocht ijverig vlechtjes van de franjes die aan het geweven tafelkleed bungelden.

Buiten klonk de roep van een houtduif.

Toen zei Jaap:

„Wat heb ik je gemist, Mieke.”

„En ik jou. ’t Is fijn dat je er weer bent.”

Jaap dampte weer ijverig.

„Is het lampje op den schoorsteen stuk?” vroeg hij dan.

„Neen, maar ’t wil niet branden,” lachte Mieke. „De gewone kwaal hè?”

„Wacht maar even.”