Mieke van 'De Klaproos'

192

bloemen en frisch gras. Boven hun hoofden jubelden en snaterden de vogels.

„Natuurlijk, dat is het,” zei Jenny in zichzelf. „Ik heb hier toch nog geen lente en zomer meegemaakt. Ik wist niet wat het was, dat me zóó licht en blij maakte. Maar daarna komen weer de herfst en de winter . .

En ze dacht terug aan toen ze op het stille dorp kwam, aan de troosteloosheid van de dorre akkers, de stugheid van de bevolking, de winterdagen, die zonder afleiding zoo heel langzaam voorbij trokken . . .

Dientje’s handje lag vertrouwelijk op Jenny’s arm.

„Zing’ u nie’ meer?” de groote, blauwe kijkers keken haar vragend aan.

„Weet jij nog wat?” Er was plotseling een groote lusteloosheid over Jenny gekomen.

„Ikke wel.”

En Dientje zette heel hoog in:

„De meimaand is in ’t land, lief kind! kom buiten, kom naar bui-ui-ten!

U zing’ nie’ mee!” zei ze, eensklaps afbrekend.

En Jenny, zich losrukkend uit haar mijmerijen hoe ’t zijn zou als die mooie zomer voorbij was, dwong zich tot vroo-lijk meezingen.

Toen ze dicht bij het doktershuis waren, zei Jenny:

„Wees eens stil, ik geloof, dat ik dokter’s claxon hoor!”

Even later reed dokter Mertens hen op de motorfiets achterop.

„Dokter! dokter!” riep Dientje uitgelaten en ze wilde naar hem toe hollen. Maar Jenny hield krampachtig het kleine handje vast en dwong haar te wachten tot dokter af gestapt was.

„Ma ’k ’r heel effies opzitte?” vleide Dientje.

„Geen denken aan,” lachte hij. „Loop jij maar liever met mevrouw naar huis toe.”