Het muizennest

verwaarloos. Corrie boos? Neen, dat lijkt me een onmogelijkheid. Dat tevreden poesje, dat in haar hoekje zit te spinnen, dat kan niet eens boze gedachten hebben. Wat moet die strijd hebben gehad, voor ze zo ver was, dat ze kon aanvaarden, wat zo zwaar te dragen moet zijn. En dat zit daar maar te zingen en kijkt zo gelukkig of ze geen leed te dragen heeft. Neem er een voorbeeld aan, Riek en ga ook een liedje zingen, dat is beter, dan jezelf te beklagen en te denken, dat je je een opoffering getroost, die zó groot is, dat de hele wereld ervan op z’n kop staat.’’

Maar het liedje, dat Riek probeerde te zingen, klonk niet zo vrolijk en jubelend als Corrie’s liedjes, die uit de volheid van een dankbaar gemoed kwamen.

Aan het einde van de avond waarop het concert had plaats gevonden, pakte Riek, met voldoening in het hart, de wollen artikelen in, die haar vlijtige vingers zo keurig gebreid hadden.

„Nu nog twee nachten slapen en de grote dag — Corrie’s dag — is daar. Hè, wat zal ik vannacht fijn kunnen slapen! Morgenavond de stoel in orde maken, de bloemen en plantjes klaar zetten en dan... O, wat heb ik ’n slaap, ik wou, dat ik aangekleed in m’n bed kon rollen! Floor, het is bedtijd, jong! Kom hier, edele ridder van je vrouw, je bent tekort gekomen de laatste dagen. De vrouw zal het je vergoeden, hoor! Als het feest achter de rug is staat er een lange wandeling voor je op het programma, één waarbij je op je geliefd veld met de andere honden kunt hollen.”

Floor pinkte vrolijk met „zijn topazen kijkers”, zoals Riek z’n levendige ogen noemde. De vrouw was immers weer de vrouw en niet een mopperig, breiend wezen, dat oog noch oor voor hem had.

De morgen van Corrie’s verjaardag stond Riek vroeger dan nodig was op, ze kon het niet uithouden in bed en moest noodzakelijk even kijken of alles nu wel in orde was. „Ben je uit je bed gerold, zuster?” plaagde Frans, die al

169