Mies Demming

204    MIES DEMMING.

„Zoo, als ik van harte hoop, dat jij je ook gauw zult voelen.”

„Daar heb je ’t al,” wendde van Meerssen zich tot mevrouw Demming. „Zoodra ze bekeerd zijn, die verstokte celibatairen probeeren ze volgelingen te maken.”

„Zeg, ouwe, je moet me even excuseeren, er is mij van hooger hand bevolen mijn meiske te gaan halen.”

„Doe je plicht, Hanus!” gebood van Meerssen. Na eenige oogenblikken kwam Dolly binnen, die allen verzocht aan tafel te gaan en een blik van verstandhouding met Frits wisselend, zei ze: „Denk er aan, ze komen.”

Toen Mies, in een beeldig toiletje van steen-roode crêpe de Chine met garneering van goud-kant aan Hans’ arm naar binnen kwam, klonken van achter het kamerschut met de planten hen de zachte klanken van een strijkje tegemoet.

En de tafelgasten, allen opstaande van hun plaatsen juichten hen toe.

„O, wat een reuze verrassing!” zei Mies, de feestelijke tafel overziende en luisterende naar de zoete tonen van het strijkje.

„Wie heeft dat bedacht?”

„Wie anders dan Frits,” zei haar moeder. „Er moest en zou een strijkje zijn en hij heeft voor alles gezorgd.”

„Allemaal eigenbelang,” lachte Frits. „Je hebt me eens gezegd, Mieselien, hoe een strijkje en al die heerlijke Jazz-moppen je inspireerde tot werken. Welnu, mijn hoop is, dat die inspiratie je weer een nieuw boek laat schrijven en de rest begrijp je.”

„Poor boy,” zei Mies. „Ik vrees, dat je tevergeefs hoopt. Ik heb een gevoel, of ik niets meer zal kunnen schrijven, ik ben veel te vol van alles en er is nu zooveel, dat me bezig houdt.”