Mies Demming

170    MIES DEMMING.

machtig orgaan. En dat jij, zoo’n blaag nog, daaraan verbonden bent als redactrice, nou, dat opende de deuren voor je boek.”

„Ja, ik heb ontzaglijk veel aan hem te danken,” zei Mies. „Ik zal ’t hem vertellen, hij zal ’t wel aardig vinden.”

„Net of hij dat niet vooruit wist,” lachte Lies je, „moet je net zoo’n slimmen rot als Verstraeten hebben, hij heeft ’t natuurlijk gedaan om je den weg te vergemakkelijken.”

„Daar heb ik eigenlijk nooit over nagedacht, ’t Is toch in-lief van ’m.”

„Ja, Miesje,” plaagde Lies. „Je mag je werkelijk beschouwen als een bevoorrrecht wezen en ’t geeft te denken, dat een zóó hoog-geplaatst persoon als Ivan zich zoodanig voor je interesseert.”

„Vooruit,” zei Mies. „Nu gaan we eerst ergens zitten, waar wil je? Ik ben de gastvrouw en de keuze is aan jou.”

„Laten we dan even bij Winckels inwippen, daar is zoo’n genoegelijk strijkje.”

Even later zaten ze achter een welvoorziene thé complet en genoten van de aangename warmte, de streelende tonen van het strijkje en heel het gezellig gezoem van het thee-drinkend publiek, dat op dit uur geen plaatsje onbezet liet.

„Nu zal er wel gauw kritiek op mijn boek komen,” zei Mies. „Wil je gelooven, dat ik kippenvel krijg als ik er aan denk. Ik heb zoo vaak artisten hooren zeggen, dat ze niets gaven om kritiek, meestal niet eens lazen, wat men over hen schreef. Ik kan er niet bij, ik weet nu al dat een goede kritiek me in den zevenden hemel brengt en een slechte, diep in den put.” „Kom, zóó erg moet je ’t niet nemen, ’t Lijkt me ook wel zuur een slechte pers te hebben, maar niet zóó om er heelemaal over in den put te zitten. En van die artisten, die nooit kri