Mies Demming

MIES DEMMING.    155

Beppie, die zichzelf leelijk en onontwikkeld zag, had lang vóór Mies’ komst zich verbeeld, hoe Jan haar en Mies zou vergelijken en gevreesd, hoe die vergelijking in haar nadeel uit zou vallen.

Mies, het interessante mooie meisje, opvallend door haar vreemd type, de schrijfster, de journaliste, was het niet van zelf sprekend, dat Jan, die weinig met meisjes als Mies omging, direct weg van haar zou zijn?

Als Bep eenmaal zoover was, dan holde haar fantasie door, stelde ze zich de vreeselijkste dingen voor en kon ze niet gelooven, dat het anders zou gaan, dan zij zich in haar opgezweepte verbeelding voorstelde.

Met al die zwarte gedachten was ze dien avond met Henk meegegaan en had ze met een bang hart Jan aan Mies voorgesteld.

Toevallig was het de eerste maal, in de drie keeren, dat Mies bij haar oude schoolvriendin logeerde, dat Jan thuis was, vroeger, toen hij nog in Leiden studeerde, had hij haar nooit getroffen.

Beppie’s angst was ook dezen keer weer geheel ongegrond. Hoe slecht kende ze Jan toch op dat punt. Er kon geen andere vrouw komen, die indruk op hem maakte. In zijn trouw hart was slechts plaats voor één en die eene was Beppie, Bep met al haar buien en jalouzietjes, maar ook met haar warm en teer innerlijk, dat alleen maar bloot kwam voor hem en in haar spel.

Toen dc Mondschein Sonate ten einde was en Bep droomverloren voor zich uit bleef staren, bleven ook de anderen zwijgen en geen applaus stoorde de heerlijke stemming waarin Bep’s spel hen gebracht had.

Maar toen ze weer bij hen binnen kwam, stond Mies op en met tranen in de oogen, drukte ze