Mies Demming

MIES DEMMING.    153

sen een veel sterkere band is,” zei Beppie. „Je staat lang niet zoo ver van elkaar af, je bent als ’t ware één groote familie.”

„Hè, ja!!” spotte Henk. „Eén groote familie, waar altijd ruzie en oneenigheid is en ze elkaar het licht in de oogen niet gunnen.”

„Wie lust er kersen?” vroeg Annie, trachtend hiermee het gesprek in andere banen te leiden. „Ik heb een zalige mand gestuurd gekregen van een nicht uit Gelderland, vooruit, kinderen, we gaan om de laatste kers eten.”

Mies, vlug, ruimde den theeboel weg en Annie zette het fruit op tafel.

„Bep,” zei Annie. „Je komt er niet van af, je moet vanavond wat voor ons spelen. Toe, laat je nu niet zoo bidden, we hebben je in zoo’n langen tijd niet gehoord. Mies zal het ook fijn vinden als je wat speelt.”

„Nou en of,” zei Mies. „’t Is zeker al twee jaar geleden, dat ik je voor ’t laatst hoorde.” Henk, naar den salon gaande, knipte het licht aan, ontsloot den vleugel en riep uitnoodigend: „Vooruit, Bep, we wachten en smachten.” Beppie begaf zich naar den vleugel en een weinig moduleerend, zette ze de Mondschein-Sonate van Beethoven in.

Als Beppie speelde, veranderde haar heele wezen, haar gezichtje, dat meestal stroef stond, kreeg een zachte, haast verteederde uitdrukking en er ging dan iets heel sympathieks van haar uit.

In de muziek ging ze op, gaf ze zich geheel, verdween het schuchtere, haast verlegene, dat zoo vaak verborgen werd onder vinnigheid en ruwheid.

Wie Beppie werkelijk kende, hield veel van haar, maar ’t was slechts een heel enkele vergund, een blik te slaan in dit teêre, naar koestering en liefde hunkerend wezen.

Jan Terwolde, die haar kende, vanaf haar