Mies Demming

138    MIES DEMMING.

de lange laan door, die voerde naar hun huis.

En onderweg kreeg ze al zijn jongensverhalen te hooren, van Henk, z’n speelkameraadje, waarmee hij de meest ondeugende streken uithaalde, van het kleine poesje, dat ze stilletjes in huis hadden gehaald en waarvoor ze iederen dag om beurten wat melk hadden bemachtigd, meestal restjes uit hun beker, maar ook wel eens — en de ondeugende oogen keken schuchter in de hare — stiekum uit het kannetje.

En Mies schrok en verbaasde of verheugde zich, al naar mate zijn verhalen dit eischten.

„Daar komt Pappie aan!” brak hij zijn mede-deelingen af.

„Waar?” vroeg Mies verbaasd. „Ik zie niets.”

„Neen, je kunt hem ook niet zien, ik hoor z’n claxon!”

En werkelijk, heel in de verte hoorde Mies het auto-signaal opklinken.

„Fijn, gaan we d’r allemaal in!”

„En de sportwagen zeker ook,” lachte Mies.

„Ai! dat is waar ook. Nou,” zei hij goedig, „ga jij er dan maar met moeder in, dan zal ik Anneke naar huis rijden.”

Daar stond de auto al voor hen en stapte dokter Berkman uit om zijn logeetje hartelijk te begroeten.

„Zoo, pipsneus!” lachte hij.

„Pipsneus!” gierde Boy.

„Houd je mond, papegaai!” gebood zijn vader, terwijl hij den aardigen kerel even bij zijn ooren trok.

„’t Is tijd, dat je eens wat buitenlucht komt happen,” vond dokter. „Je ziet er heusch akelig steedsch uit.”

„Toe,” verweerde Mies zich. „Begin nu niet direct te dokteren. Ik ben zoo gezond als wat, er is geen cent aan me te verdienen.”

„Ans,” vroeg hij zijn vrouw, die nu ook nader