Mies Demming

106    MIES DEMMING.

nog) in geen een courant heeft gestaan. Is ’t niet zoo?”

„Mevrouw,” lachte Mies. „Kunt u gedachten lezen?”

„Ja natuurlijk. En vertel nu maar eens aan je lezeressen, hoe ik bezig ben een diepgaande studie te maken van de handlijnen. Maar zeg in Godsnaam niet, dat ik met het ei werk, want dan ben ik m’n reputatie kwijt. Maar, alle gekheid op een stokje, ik zal je werkelijk iets vertellen, dat nog geen van de andere bladen weet, omdat ik het sedert vanmorgen pas zelf weet en jij het eerste levende wezen bent, dat ik, m’n trouwe Daatje en m’n huisdieren uitgezonderd, vandaag spreek.”

„O, mevrouw, vertel u gauw,” zei Mies, vlug haar boek openslaande.

„Nu dan, ik ga in het najaar een tournée door Indië maken, ’t Is mij reeds vele malen gevraagd, doch ik kon er steeds niet toe besluiten, ’t Is zoo ver weg en ik zie op tegen de ontzettende hitte. Maar men heeft ’t mij zóó aanlokkelijk gemaakt, dat ik besloten heb, in het najaar de reis te aanvaarden. Ik stel me veel voor van mijn reizen doon dit wonderschoone land en hoop het zoo in te richten, dat er tijd overblijft om ervan te genieten en het land en de Javanen te leeren kennen, ’t Lijkt me ongeloofelijk interessant.” „Benijdenswaardig!” zuchtte Mies. „En gaat u met een eigen troep?”

„Ja, we gaan met een klein, maar uitgelezen troepje en we zullen er zooveel mogelijk de Hol-landsche schrijvers ten tooneele brengen.”

Nadat Mies nog veel had zitten opschrijven, wat de beroemde actrice haar vertelde, vond ze ’t eindelijk onbescheiden nog langer van haar tijd te vergen en maakte ze zich op tot heengaan.

„Nu kind,” vroeg Elly Masons. „Ben je tevreden? Heb ik je nu niet een echt primeurtje