Contrasten

244

„Never mind! Vooruit, laat zien!"

„Gaan jullie dan maar allemaal mee. U ook Mr. MacLean, natuurlijk!"

Het heele stel holde achter Fred aan naar boven en men hoorde hun vroolijke stemmen door de gang weer klinken. Toen vond Mr. Graham het oogenblik gekomen een woordje over Norine en Fred te spreken.

Want, hij had zijn dochter moeten beloven een poging in die richting te zullen doen.

Met een vriendelijk compliment tot Mevrouw voor haar gastvrijheid en haar charming children," vroeg hij, of ze zijn Sally niet veel te vrij gevochten vond voor zoo'n jong meisje.

„En nu is ze reeds heel veel veranderd bij vroeger," zei de looze Daddy, op zijn kalme wijze koersend naar het doel, dat hij voor oogen had.

„Ik ben die kleine Norine toch zóó dankbaar. Ik wil haar gaarne meenemen naar Amerika.

We hebben werkelijk niet één meisje onder onze kennissen, zooals zij; zoo flink en doortastend en daarbij zoo fijntjes, zoo heelemaal een lady.

Ze is als een zuster voor Sally en ik heb het gevoel of ze ook een beetje mijn dochter is.

U kent haar al langeren tijd, niet waar?"

„O, ja, al sinds drie jaar en we houden ook heel veel van haar," zei mevrouw Dannenburch.

Toen schraapte meneer Dannenburch z'n keel en kuchte eens. Zijn kinderen noemden dat „de gelegenheids kuch."