238
met een bescheiden woning en een totaal gemis aan luxe?"
„Hè, moeder, maak 't nou niet zoo heel zwart. Een lid van de firma Dannenburch behoeft het als ie trouwt heusch niet zoo zuinig aan te leggen. Een kleine flat, een bescheiden meidje, een eenvoudige maar artistieke inrichting en.... le coeur qui vous comprend!"
„En het dagelijksch brood vergeet je bij je begroeting," zei zijn moeder lachend, en ze blikte hem vriendelijk aan, want zóó ernstig had ze haar onstui-migen en onevenwichtigen zoon toch nog nooit hooren spreken. „Nu, heb maar geduld en werk zoo hard als je kunt. Een betere manier om vader goedgunstig te stemmen is er niet."
„Wat zitten jullie hier knusjes bijeen," zei Mieke, die in een licht en modieus toiletje de kamer binnen kwam. „Waar confereeren jullie zoo over? Is de Pipa zich nog aan het dressen?"
„Alle menschen, wat is dat kind elegant!" riep Fred. „Voor wien heb je je zoo mooi gemaakt? voor Rinus of voor Mr. MacLean?"
„Voor Mr. Graham natuurlijk. Zeg, Fred, zou dat wat zijn met Sally en dien Mr. MacLean?"
„Zal wel. Waarom zou die snuiter anders heele-maal uit de States komen? Hij heeft hier niets te doen en zijn verlangen naar Holland zal toch niet zóó groot zijn geweest."
„Wenn der weisse Flieder wieder blüht," zong Mieke, terwijl ze de takken sneeuwballen en witte