Contrasten

219

hem voorstelde zijn „Abschied zu f eieren". Hij was echter, denkend aan Norine, sterk gebleven en zijn afscheid met Paul was tamelijk koel geweest.

Al deze gebeurtenissen flitsten door Fred's hoofd, toen hij daar zoo plotseling en onverhoopt met Norine tezamen was.

„Een ongeloofelijke bof," dacht hij dankbaar. „En met de oudelieden schijnt het botertje tot den boom

i    •• ff

te zijn.

Er kwam een groote verteedering in Fred's vaak zoo luchthartig gemoed, toen hij naar z'n ouders keek.

„Vader ziet er moe uit," dacht hij. „Nogal geen wonder, hij werkt als een paard! Ik zal eens 'n beetje stevig aanpakken. Ik zal hem laten zien, dat ik niet alleen voor m'n pleiziertjes en liefhebberijen leef, zooals hij altijd zegt. Kijk die moeder daar nou es genoegelijk met Norinchen zitten praten. M'n meisje en m'n moeder, toch eenig."

En 't was of het Fred ineens duidelijk werd, waarom Norine zooveel meer voor hem beteekende, dan ieder ander meisje.

Want was niet in haar datzelfde zachte, meegaande en toch sterke, wat hem in zijn moeder zoo lief was?

Fel scheen de zon op de al ontluikende boomen en de musschen, die elkaar de kruimels van biscuits en cake betwistten, die op den rand van het terras voor hen neergestrooid werden, twetterden lustig dooreen. Er klonken blije kinderkreten van uit het park