Contrasten

207

chen, was het geen groot toeval, dat vertellen van haar verloving? ’t Was of ze je een wenk wilde geven. Voelde je dit ook zoo aan?"

„Ja, 't frappeerde me ook, maar 't was met hdér aanstaande een ander geval. Als 't bij Fred alleen dat was...."

„Och, Norientje, oordeel niet te gauw. Je hebt Fred immers na dien tijd niet meer gesproken. Ik heb over alles nog eens goed en bezonken nagedacht en dan kan ik toch maar niet zoo aannemen, dat hij zoo plotseling geheel veranderd zou zijn. Gisteren stond ik heusch in beraad, hem op te bellen om hem te vragen me hier of daar te treffen, dan had ik eens kunnen zien hoe de zaken eigenlijk staan."

„O, wat ben ik blij, dat je 't niet gedaan hebt. Iedere inmenging is uit den booze en buitendien, 't kan me niets en niets meer schelen, ik ben er finaal over heen."

Sally lachte fijntjes. Ze wist wel beter. Maar ze gooide het gesprek op een anderen boeg.

Gezellig pratend kwamen de meisjes in het Vondelpark aan, waar 't al begon te zomeren, vond Sally.

Ze was natuurlijk in één aanbidding voor de bedden vol kleurige tulpen en vond, dat je nu eigenlijk pas goed het gevoel had in Holland te zijn.

Ze kiekte Norine bij de tulpen en bij de zwanen, beloofde vergrootingen te laten maken voor Vader Röstel en was uitgelaten en jolig als een veulen in de wei.

„Wat zal je goeie Vader blij zijn als ie z’n Norientje